ماهروز

برای شناخت خصیصه و سرشت یک جامعه، هیچ نموداری بهتر از نوع تاریخی که می نویسد یا نمی نویسد نیست (ای. ایچ. کار).

مصاحبه در باره مغازی واقدی

دو سه روز پیش سر ظهر بود که خبرنگار خبرگزاری کتاب ایران به تلفن همراهم زنگ زد. گفت امروز سالروز مرگ واقدی است (من نمی دانستم) و ما قصد داریم در باره کتاب مغازی او با شما مصاحبه کنیم. گویا با یکی از همکاران تماس گرفته بود و ایشان گفته بود با فلانی تماس بگیرید. گفتم: برای کی می خواهید مصاحبه کنید؟ گفت همین امروز. گفتم: آخر باید رفت کتاب را دید، شرح حال واقدی را مرور کرد و... . گفت: فرصت نیست؛ از مطالبی که در ذهن دارید، کمک بگیرید.

به هر حال حاصل کار مصاحبه ای شد که اکنون پیش روی شماست. بخشی از مطالب آن را نشسته گفته ام و بیشترش را هم در حال پیاده روی و رفتن به مقصدی دیگر، و تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل؛ قرن 21 است دیگر. چه می شود کرد؟

خبرنگار محترم متن مصاحبه را ادیت هم کرده ولی باز هم کم و کسری دارید. بخوانید و به بزرگواری خود بر مصاحبه شونده ببخشایید.

برای خواندن متن مصاحبه اینجا را کلیک کنید.

 

 

ادامه مطلب   
نویسنده : ; ساعت ٧:۱٠ ‎ب.ظ روز جمعه ۱۸ مهر ۱۳٩۳
تگ ها :


اخلاق نقد

بخشی از پایان نامه های تحصیلی دانشجویان در دوره های کارشناسی ارشد و دکتری به بررسی "ادبیات موضوع" اختصاص دارد. در این بخش، نویسنده پایان نامه باید آثاری را که نویسندگان پیش از وی در باره موضوع تحقیق نوشته اند، معرفی کند و مورد نقد و بررسی قرار دهد. او باید در این بخش تفاوت کار خود را با کار پیشینیان توضیح دهد و ضرورت انجام تحقیق خود را - با وجود آثاری دیگر در این زمینه – توجیه کند.

دانشجویانی که پایان نامه می نویسند، در اغلب موارد، ناتوان از نقد و بررسی علمی این آثار و عاجز از توجیه ضرورت تحقیق خود، به ذکر این نکته بسنده می کنند که آثار گذشتگان جملگی "مختصر" یا "کلی" یا "فاقد جامعیت" اند. به این صورت با نسبت دادن سخنانی کلی و غیرعلمی به نویسندگان قبل و آثار ایشان، سعی می کنند ادعا را به جای دلیل بنشانند و مشکل خود را حل کنند. اینچنین اخلاق نقد را از دست می نهند و برای ازرق نشان دادن دلق خود، به سیاه نمایی جامه دیگران می پردازند. نکته جالب این است که اگر حاصل کار خود آنان با آثار پیشینیان مقایسه شود، آن موقع معلوم می شود که این قبیل ادعاها تا چه اندازه نادرست و ناوارد است.

اخیرا به عنوان داور در جلسه دفاع پایان نامه ای شرکت کرده بودم و باز با همین ادبیات و همین گونه الفاظ و اصطلاحات کلی و غیردقیق روبرو شدم. این بود که خطاب به دانشجویان حاضر در جلسه گفتم: اگر از این به بعد در پایان نامه های خود از این قبیل نسبت های غیرموجّه به نویسندگان پیشین وارد کنند، پایان نامه آنان را یکجا رد خواهم کرد.

واقع این است که هر کاری ادب و اخلاق خاصی دارد و کار علمی و بخصوص نقد علمی نیز دارای روش و ادبی ویژه است که باید همگان رعایت کنند. حرمت سابقون در هر صورت باید محفوظ بماند. این به آن معنی نیست که آثار آنان نقد نشود، بلکه به این معنی است که آثار آنان باید با رعایت اخلاق علمی مورد بررسی و نقد قرار گیرد. بخصوص دانشجویان تازه کاری که اغلب خود فاقد توانایی برای انجام یک تحقیق علمی متوسط اند، باید جایگاه خود را دریایند و از دادن نسبت های نادرست به نویسندگان پیشین و آثار آنان خودداری کنند.   

  
نویسنده : ; ساعت ۱٢:٤۱ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٦ مهر ۱۳٩۳
تگ ها :