ماهروز

برای شناخت خصیصه و سرشت یک جامعه، هیچ نموداری بهتر از نوع تاریخی که می نویسد یا نمی نویسد نیست (ای. ایچ. کار).

اندر آداب وبلاگ نویسی

هر کاری برای خود، شیوه و آدابی دارد. نوشتن و وبلاگ نوشتن هم از این قاعده مستثنی نیست. به نظر من یکی از آداب وبلاگ نویسی، مستمر و حتی المقدور منظم نوشتن است. آدم وقتی بر روی صفحه کاغذی برای دل خودش چیزی می نویسد، می تواند زمان نوشتنش را خودش تعیین کند. او برای دیگران نمی نویسد، منتشر نمی کند و طبیعتا کسی را منتظر نمی گذارد. اما همین آدم وقتی آمد و در نشریه ای ستونی را به خود اختصاص داد، یا سایت و وبلاگی به راه انداخت، باید به کار خود نظم و ترتیبی بدهد، سعی کند مستمر و منظم و در درجه بعد مفید بنویسد. تفاوت وارد شدن به یک دنیای عمومی با ماندن در دنیای فردی همین است. با وجود این، به نظر می رسد، بعضی از دوستان وبلاگ نویس به این موضوع توجهی ندارند؛ سایت یا وبلاگی راه می اندازند، دو سه پست در آن می گذارند. به دیگران پیغام می دهند که به آنان لینک بدهند و... ولی دو سه هفته یا حداکثر چند ماه بعد، همه چیز تمام می شود. وبلاگ نویس محترم می رود دنبال کارهای دیگر و مراجعه کننده محترم می ماند با یک وبلاگ بیات شده. من به دور و بر خود که نگاه می کنم از اینگونه نویسندگان محترم کم نمی بینم و بر همین قیاس می توانم گفت؛ شمار زیادی از وبلاگ های به راه افتاده در کشور ما را می توان وبلاگ های رها شده ای دانست که نویسندگان محترم نه به روزشان می کنند و نه تعطیلی شان را اعلام می کنند. پرداختن به چند و چون و دلایل و علت های این وضع، موضوع سخن من نیست. آنچه مرا گاهی اذیت می کند، لینک هایی است که به بعضی از این وبلاگ ها داده ام. می دانم که بعضی از مراجعه کنندگان تاریخچه گاه و بیگاه به این وبلاگ ها مراجعه می کنند و دست خالی بر می گردند. بر همین اساس می خواستم عرض کنم که به خاطر احترام به کسانی که از طریق وبلاگ من به وبلاگ ها و سایت های دیگر مراجعه می کنند، از هفته آینده لینک وبلاگ ها و سایت هایی را که در مدت زمانی معقول به روز نشوند، از وبلاگ تاریخچه حذف خواهم کرد و البته پیشاپیش از نویسندگان محترم آنها که برایشان احترام بسیار قائلم عذر خواهی می کنم.     

  
نویسنده : ; ساعت ٢:٥۳ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٤ بهمن ۱۳۸۸
تگ ها :