ماهروز

برای شناخت خصیصه و سرشت یک جامعه، هیچ نموداری بهتر از نوع تاریخی که می نویسد یا نمی نویسد نیست (ای. ایچ. کار).

معلم تاریخ

گاهی که فرصتی دست می دهد و به زادگاهم، بهبهان، می روم، بعضی از دبیران و معلمان دوره تحصیلم را می بینم. از آن جمله دبیر تاریخ دوره دبیرستان آقای محمد فؤادی است. آقای فؤادی را بیشتر از دیگر معلمانم می بینم و گاهی برای ملاقات به منزلش می روم. آن سالهایی که دبیرستان می رفتم، آقای فؤادی، معلمی جوان بود. لیسانس حقوق داشت، اما تاریخ درس می داد و خوب هم درس می داد. بعدها در رشته تاریخ، فوق لیسانس گرفت و مدتی را هم در دانشگاه های آزاد و پیام نور  تدریس کرد. آقای فؤادی دبیری با شخصیت، جذاب و موفق بود و رمز موفقیتش عمدتا در خلق و خوی نیکویش بود. جدا از ارتباط درسی و کلاسی، با دانش آموزان رابطه شخصی بسیار خوبی داشت. به همین دلیل بیشتر بچه ها به او علاقمند بودند. از زمان شاگردی من در کلاس های درس آقای فؤادی اکنون 30 سال گذشته است، ولی در این همه سال، ما همیشه با هم رابطه داشته ایم. آقای فؤادی به لحاظ خلق و خوی همان معلم جوان آن سالهاست. اگرچه اکنون بازنشسته شده و دیگر جوان نیست، اما دلی جوان دارد و بسیار پرانرژی است. او بعد از بازنشستگی، فوق لیسانس حقوق گرفته و الآن نیز برای شرکت در کنکور دکتری تاریخ آماده می شود. این بار که به دیدنش رفتم، گفت: فکر می کردم فقط خودم پیر شده ام، شما هم که پیر شده اید. با خنده گفتم: آقا! نگران نباش؛ من و شما هنوز دلمان جوان است و پشتکارمان هم از جوانها بیشتر است. آقای فؤادی ذهن تاریخی مسأله یاب و دقیقی دارد. وقتی به ایشان و بسیاری از دبیران آن سالها فکر می کنم، می بینم که آنان از بسیاری از ما که اکنون استاد و مدرس دانشگاه هستیم، نه تنها چیزی کم نداشته اند بلکه از جنبه هایی برتر هم بوده اند. ویژگی های خاص زمانی، اقامت در محیط های کوچک و محدود به شرایط پیرامون خود شدن، باعث می شود که بعضی استعدادها، آنچنان که باید، شکفته و دیده نشوند. آقای فؤادی بزرگوارانه مرا «استاد» خطاب می کند، اما همانگونه که این بار به خود ایشان هم گفتم؛ ما دانش آموزان آن سالها، اگر چیزی یا کسی شده ایم، از اثر روش و منش نیک معلمان خوبی مانند ایشان است.

شنبه 14 دیماه 1392- منزل آقای فوادی

  
نویسنده : ; ساعت ۱۱:٠۳ ‎ق.ظ روز جمعه ٢٠ دی ۱۳٩٢
تگ ها :