ماهروز

برای شناخت خصیصه و سرشت یک جامعه، هیچ نموداری بهتر از نوع تاریخی که می نویسد یا نمی نویسد نیست (ای. ایچ. کار).

در کلاس فلسفه تاریخ

چند هفته پیش در کلاس فلسفه تحلیلی تاریخ در دوره کارشناسی ارشد، همراه دانشجویان، فیلم " دوازده مرد خشمگین " اثر سیدنی لومت، محصول 1957 آمریکا را تماشا کردیم. بعد از فیلم هم حدود یک ساعت در باره آن گفتگو کردیم. جلسه خوبی بود. در آن جلسه به دانشجویان گفتم: در میان شاخه های مختلف ادبی  و هنری باید به دو رشته بسیار توجه داشته باشید و آثار آنها را بخوانید و ببینید: نخست رمان و دوم سینما. به آنها گفتم: خواندن رمان های خوب، به شما قدرت روایتگری می دهد. البته هیچ گاه رمان تاریخی ننویسید ولی هرچه می توانید رمان بخوانید. این کار شما را قادر می کند که خوب و جذاب بنویسید. اما رشته دیگری که باید پیوسته آثار آن را ببینید، سینماست. هنر مرکب و تأثیرگذاری که علاوه بر این که نوعی روایتگری است، شما را با دنیای وسیعی از تخیل، علم، تکنیک، زیبایی، اطلاعات و... آشنا می کند.

البته تا آنجا که به دور و برم نگاه می کنم، دانشجویان این سالها نه رمان می خوانند و نه فیلم می بینند الّا قلیلا. در باره فیلم " دوازده مرد خشمگین " پیش از این در ماهروز مطلبی نوشته بودم. برای خواندن آن اینجا را کلیک کنید.

  
نویسنده : ; ساعت ٤:۱۸ ‎ق.ظ روز شنبه ۱٩ اردیبهشت ۱۳٩٤
تگ ها :