ماهروز

برای شناخت خصیصه و سرشت یک جامعه، هیچ نموداری بهتر از نوع تاریخی که می نویسد یا نمی نویسد نیست (ای. ایچ. کار).

این دو نفر

در میان دوستان وبلاگ نویسی که در دنیای مجازی این دور و برها هستند و تاریخی می نویسند،دو نفر هستند که خیلی خوب و مرتب کار می کنند؛ یکی دکتر عبدالمهدی رجایی و یکی هم مهدی یاقوتیان. وقتی وبلاگ هر کدام از آنان راه افتاد، من در ماهروز در باره آنها نوشتم تا مراجعه کنندگان ببییند و بشناسند و به آنها مراجعه کنند و اکنون خوشحالم که هر دو حق مطلب را ادا کرده اند. جالب این که هر دو تاریخ محلی می نویسند.

مهدی یاقوتیان، دوست قدیمی و هم دانشکده ای من، در وبلاگ خطّه فریومد پر و پیمان می نویسد و پست های او حاصل تحقیقات گسترده خود اوست (به عنوان نمونه به آخرین پستش نگاهی بیندازید). همانگونه که قبلا هم نوشته ام، یاقوتیان در کار خواندن و نوشتن و تحقیق از جوانی تا به امروز استمرار داشته. او در باره زادگاهش فریومد می نویسد؛ پیوسته و مرتب و خواندنی. این نظم و این پشتکار در مقایسه با کار جوانان وبلاگ نویسی که در همین لینکستان ماهروز هم نامشان ثبت شده ولی متاسفانه حال و توان نوشتن ندارند، مثال زدنی است.

اما دکتر عبدالمهدی رجایی همشهری من است که حوادث جنگ او را به اصفهان انداخته و او حق این شهر را شناخته و تاریخنویس مردم آن شده است. در باره آشناییم با او قبلا نوشته ام. وبلاگ او، تاریخ مردم اصفهان، سرشار است از مقاله و عکس و سند در باره یکی از مهم ترین و تاریخی ترین شهرهای ایران. رجایی صاحب تألیفات بسیاری هم در این زمینه است. نمی شود که به وبلاگ او سری بزنی و دست خالی برگردی. این را مقایسه کنید با همین جوانان بعد از ما که روزها و هفته ها و ماهها وبلاگشان به روز نمی شود.

این پست را نوشتم تا اولا از این دو وبلاگ نویس خوب تشکر و قدردانی کرده باشم و ثانیا به جوانترها هم یادآوری کنم که هرچه زودتر فکری به حال وبلاگ هایشان بکنند.   

  
نویسنده : ; ساعت ۳:٢٥ ‎ق.ظ روز شنبه ۱٦ آبان ۱۳٩٤
تگ ها :