ماهروز

برای شناخت خصیصه و سرشت یک جامعه، هیچ نموداری بهتر از نوع تاریخی که می نویسد یا نمی نویسد نیست (ای. ایچ. کار).

رگ زنی در دانشگاه

هفته پیش مهم ترین اتفاقی که در دانشگاه ما (فردوسی مشهد) رخ داد و خبر آن بسیار زود رسانه ای شد و همه جا پیچید، ماجرای دانشجویی بود که در اعتراض به کسب نمره ضعیف از درسی، رگ دست خود را زد ولی خوشبختانه بسرعت به بیمارستان منتقل شد و نجات یافت. این اتفاق در گروه اقتصاد دانشکده علوم اداری و اقتصادی دانشگاه رخ داد. گویا دانشجوی مزبور سه ترم متوالی در ی ک درس نمره ای ضعیف گرفته و کوشش او برای قانع کردن استاد مربوطه برای دادن نمره ای بیشتر و یا مشاهده ورقه امتحانی اش به جایی نرسیده و او در حالتی هیجانی در جلو دفتر استاد رگ خود را زده است. در این خصوص به چند نکته و ملاحظه اشاره می کنم:

الف. گیرنده تصمیم نهایی در خصوص نمره دانشجویان شخص استاد است. تنها اوست که بر اساس نمره مستمر و پایانی و نیز فعالیت های کلاسی دانشجویان می تواند تشخیص دهد که به هر دانشجویی چه نمره ای بدهد. چندبار گرفتن درس و افتادن از آن، مجوزی برای دادن نمره قبولی به یک دانشجو در هر شرایطی نیست.

ب. اعتراض به نمره در دانشگاه راهکاری مشخص دارد که هر دانشجویی قادر است از این طریق خواستار بررسی نمره خود شده و استاد موظف است به این اعتراض رسیدگی کرده و نتیجه را اعلام کند. هیچ کجای قانون نیز نیامده که استاد مؤظف است ورقه امتحانی دانشجو را به رؤیت او برساند.

پ. چندسالی است شیوه ناپسند چانه زدن بر سر نمره توسط دانشجویان رواج یافته است. متاسفانه چانه زدن بر سر نمره - به تبعیت از رسم چانه زنی رایج در جامعه که معمولا با هدف دور زدن قانون صورت می پذیرد - به دانشگاه هم سرایت کرده و در مواردی دانشجو و استاد را در برابر هم قرار می دهد. در این وضعیت گاه حوادثی رخ می دهد که مطلوب نیست. نمونه اش همین اتفاق اخیر. ما که دانشجو بودیم، همواره فاصله مان را با اساتید حفظ می کردیم. در این گونه موارد در آموزش دانشکده فرم اعتراض مکتوب می نوشتیم. آموزش فرم را به استاد ارجاع می داد. استاد بررسی می کرد و نتیجه در تابلو اعلانات اعلام و قضیه تمام می شد.

ت. چنانچه دانشجو به هر دلیلی در باره نمره خود قانع نشد، راه برای اقدام بعدی او باز است. دانشجو می تواند به ترتیب با مراجعه به مدیر گروه، معاون آموزشی دانشکده و رئیس دانشکده مشکل خود را مطرح و خواستار پیگیری موضوع شود. اگر در این مرحله هم مشکل حل نشد، او می تواند با مراجعه به کمیته رسیدگی به تخلفات اعضای هیأت علمی که نهادی قوی و قانونمند است، به صورت مکتوب از استاد مربوطه شکایت کند و حتی در صورت نیاز به رأی صادره از طرف این کمیته نیز اعتراض کرده و اعتراضیه خود را تسلیم هیأت تجدید نظر کند. در چنین وضعیتی دیگر چه نیازی است به چانه زنی و یا رگ زنی؟

ث. متاسفانه همکاران محترم هیأت علمی گاه نمره را به ابزاری برای تنبیه انضباطی دانشجویان تبدیل می کنند و به دلیل بی انضباطی و یا عدم رعایت شئونات دانشجویی از نمره علمی دانشجو کم می کنند. این شیوه ای پسندیده نیست. اساتید نیز می توانند در صورت لزوم، از دست دانشجویان به کمتیه انضباطی مربوطه شکایت کنند و خواستار رسیدگی شوند. شایسته نیست ما هم خود مدعی باشیم و هم قاضی و هم مأمور اجرا. این کار موجب تخفیف جایگاه اعضای هیأت علمی و گاه منجر به تبعات ناخوشایندی می شود.  

ج. ختم کلام این که برای رسیدگی به تخلفات کارکنان، دانشجویان و اعضای هیأت علمی، سه دستگاه قضایی مستقل در دانشگاه وجود دارد که دارای آیین نامه هایی دقیق و جامع هستند. وظیفه مدیران دانشگاه است که این سه نهاد مهم را به همه دانشگاهیان معرفی کنند و از آنان بخواهند چنانچه به هر دلیل مشکل ایشان از طرق جاری و گفتگو حل نشد، عرض حال به این کمیته ها ببرند و اجازه بدهند که این نهادها به موضوع رسیدگی و حکم عادلانه صادر کنند. ممکن است برخی بگویند این کار نیز مشکلات و تبعات خاص خود را داراست. درست است اما این تبعات هر چه باشد به بدی رگ زدن نیست.

  
نویسنده : ; ساعت ٢:٠٥ ‎ق.ظ روز شنبه ۳ بهمن ۱۳٩٤
تگ ها :