حکایت عجیب وزارت علوم

ماجرای عدم معرفی وزیر علوم، تحقیقات و فناوری و مطرح شدن این تصمیم عجیب که فعلا سرپرستی برای این وزارتخانه تعیین شود حکایتی شگفت است. سوال این است که آیا در دانشگاه های ما که خود محل پرورش تمامی مدیران کشور هستند، یک وزیر برای وزارت علوم پیدا نمی شود؟

من با توجه به شناختی  که از مجموعه دانشگاه های کشور دارم، معتقدم نه تنها یک وزیر که در دانشگاه های ما دهها وزیر شایسته برای تصدی وزارت علوم وجود دارد. بر این اساس این سوال مطرح می شود که پس ریشه مشکل کجاست؟ تصور من بر این است که ریشه مشکل را باید در جایی دیگر جستجو کرد.

 به نظر این جانب آنچه به بروز این معضل منجر شده نگاه سیاسی افراطی گروه های راست و چپ به نظام علمی و آموزش عالی کشور است. اصولگرایان و هم اصلاح طلبان، دانشگاه های ما را به محل وزن کشی خود تبدیل کرده اند. گروهی از اصلاح طلبان در حلقه های بسته خود به دنبال انتخاب وزیری هماهنگ با سیاست های خویشند و در آن سو اصولگرایان هم در صددند مانع این کار شوند و رییس جمهور را وادار سازند چهره ای نزدیک تر به خود و دورتر از اصلاح طلبان برای این وزارتخانه مهم انتخاب کند. نتیجه این نوع نگاه و رفتار، وارد آمدن آسیب هایی جدی بر پیکره دانشگاه های کشور است. در دولت قبل کشاکش بر سر این موضوع بالا گرفت و حاصل کار ایجاد بی ثباتی و سرانجام بر سر کار آمدن وزیری _ بازنشسته از نظر کاری_  بود که موفق نبود و در این فضا بسیاری فرصت ها از دست رفت. اکنون نیز حضرات سیاسی راست و چپ به جان هم افتاده اند و قرار است کار به معرفی سرپرست بکشد. در این میان نه به مصالح کلان دانشگاه ها_ به عنوان عالی ترین مراکز علمی کشور _ توجه می شود و نه اصلا رای و نظر حدود 80000 عضو هیات علمی دانشگاه ها در این تصمیمات دخالت داده می شود.  

به گمان من راه رهایی وزارت علوم و دانشگاه های ما از این بن بست، این است که سیاستمداران دو طرف دست از سر دانشگاه ها بردارند و جناب رییس جمهور نیز با در نظر گرفتن معیارهای علمی _ و نه چیزی دیگر _ از میان دانشگاهیان وزیری شایسته برای آنان انتخاب کند. مدیریت وزارت علوم، تحقیقات و فناوری باید مدیریتی علمی باشد. سیاستمداران دو طرف بهتر است وزن کشی خود را به جاهای دیگر منتقل کنند.  

/ 0 نظر / 22 بازدید